Tagarchief: Overheid

Linkse mensen over staken: ‘Internationaal gezien zijn we watjes’


Een FNV’er die alvast wat aan werktijdverkorting doet

Stakingswijzer

Op nu.nl staat een achtergrondartikeltje over staken in Nederland. Heel verhelderend. Laat ik er maar eens wat uithalen.

Op de knieen!

[Evert Verhulp, prof in Mokum]: “Het oorspronkelijke stakingsidee is staken totdat je werkgever door de knieën gaat en dat zie je in Nederland eigenlijk nooit meer.”

Dit kletsje gaat uit van een samenzweringstheorie. We staken niet meer genoeg en dat zou toch echt wel moeten. Werkgevers moeten op de knieën! Maar het simpele feit is natuurlijk het tegenovergestelde: werkgevers betalen hun werknemers heel prima en iedereen met twee werkende hersencellen weet dat een staking het bedrijf en dus hun dagelijks brood in problemen brengt. Niks wij tegen zij, niks klassenstrijd. Het bedrijf waar je werkt is je thuis, je collega’s zijn je vrienden en je baas is geen kwaadaardige uitperser maar iemand die je de mogelijkheid geeft om een bestaan op te bouwen om een huis te kopen en een familie te stichten.

Nederlanders kunnen eigenlijk ook niet staken, legt hij uit. “Internationaal gezien zijn we echt watjes.” Zo staakten de Nederlandse werknemers tussen 2010 en 2016 gemiddeld negen dagen per duizend medewerkers per jaar, in Frankrijk stond dit cijfer op 125 dagen.

Ga je nou Frankrijk als goed voorbeeld er bij halen? Ben je wel goed bij je hoofd?

“als er wordt gestaakt het algemeen wel in gezichtsbepalende sectoren gebeurt. Met name in de nutsvoorzieningen, het openbaar vervoer, de politie en het onderwijs zijn stakingen. Maar bij bedrijven wordt over het algemeen weinig gestaakt.”

Belangrijke clue: Zeg maar het verschil tussen de overheid en het bedrijfsleven.

Zo hebben de vakbonden soms ook juist door hard te staken knappe prestaties geleverd, zegt de (prof Stefan Sagel). Hij wijst op de maandenlange staking in de schoonmaakbranche in 2010 waardoor er een enorme rotzooi ontstond op bijvoorbeeld de treinstations. Uiteindelijk leverde de actie een groot succes op voor de vakbonden en de werknemers.

En het gevolg daarvan? De hele schoonmaakbranche werd weer genationaliseerd en ingelijfd onder de rokken van Lodewijkje Asscher en Stefje Blok, de ubersocialisten. Met als gevolg dat de gewone belastingbetaler weer eens diep in de beurs mag tasten om in bloed al die fijne loonsverhogingen die Lodewijkje en Stefje zo gul in het rond gestrooid hadden te betalen. Dat is het kenmerk van socialisme: stemmen kopen met andermans geld.

Vakbonden: de pest voor de samenleving

Wie denkt dat je met staken een hoger salaris kan afdwingen komt van een koude kermis thuis. Denk V&D, die hadden ook van dat soort plannetjes. Nederland is een kenniseconomie en dus een meritocratie. Alleen mensen die veel kennis en kunde toevoegen aan productinnovatie, product ontwerp of productieprocessen zitten er warmpjes bij, de rest zakt onherroepelijk af naar de onderkant. Dat wil niet zeggen dat die mensen het slechten krijgen maar ze groeien niet meer mee met de bovenkant van de samenleving. Die gaat er steeds meer op vooruit, de bekende ‘tweedeling in de samenleving’. En dat effect wordt nog eens versterkt omdat Lodewijkje en al zijn vriendelijke vrinden letterlijk bootladingen aan ongeschoold tuig naar binnen trekken: wie in Nederland geboren en getogen is en slechts het VMBO gedaan heeft, is er slecht aan toe.

Vakbonden staken alleen maar in overheidssectoren omdat ze daar iets gedaan krijgen. Een politicus zal nooit iemand ontslaan -allemaal stemmertjes, zie hierboven- en zeker niet tijdens een crisis. Dat wordt dagenlang feest bij de VARA: Politici spelen veel liever voor Sinterklaas dan voor Zwarte Piet.

In het bedrijfsleven wordt niet meer gestaakt omdat bedrijven daarvoor ongevoelig zijn geworden. Niet kritische -lees lagere- functies zijn al lang geoutsourced. Ga je staken dan switched het bedrijf van leverancier: voor jou een ander. En als vakbonden dan toch nog een vinger achter de deur krijgen dan vertrekken bedrijven in galop, zie Frankrijk.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Links

The bootlegger & the Baptist: Cocaïne


cocaineboobs

Snuifje erbij?

Vergelijk

Grote drugsvangsten in Rotterdamse haven na extra controles

met

De kiloprijzen van cocaïne zijn in een jaar tijd gedaald van 37.000 euro tot zo’n 21.000 euro.

en met

Gebruik cocaïne in Utrecht en Eindhoven fors gestegen

En dus?

Cartelletjes

Hoe gek het ook klinkt: de coke handel is een cartelletje, afgedwongen en in stand gehouden door de overheid. Wie er namelijk over denkt om ook cocaïne uit Zuid Amerika te importeren komt er snel achter dat oom agent dat niet zo fijn vindt. Of dat nederlandse Pablo Escobarretjes daar een beetje moeite mee hebben.

Daarmee wordt duidelijk wat er gebeurd. Als de douane niet meer controleert in de haven zakken de prijzen zo ver dat misdaadsyndicaten gedwongen worden hun waren te dumpen en zelfs minimum prijzen af te spreken en het gebruik explodeert navenant. Dus dan moet de overheid weer ingrijpen: trek wat drugs van de markt, vraag neemt vanzelf weer af en dealertjes kunnen weer achteroverleunen.

Reguleer die handel

Dealen mag dan voor de buitenwacht heel aantrekkelijk zijn maar in de praktijk zitten er nogal wat haken en ogen aan. Iedere dealer moet bijvoorbeeld om z’n veiligheid denken: wie te succesvol wordt kan rekenen op een bezoekje van een concurrent. Plus natuurlijk dat het zoeken van klanten op zich ook allerlei risico’s met zich mee brengt: kan politie tussen zitten, of malloten met een wapen. Allemaal niet fijn.

Veel handiger is om een vaste ‘klantenkring’ te hebben. Mensen die dagelijks een halve gram bij jou komen halen, waarvan je weet dat het niet politie is en die goed verslaafd zijn. Iedere dealer kortom is op zoek naar junks.

Dat is ook gelijk de reden dat regulering werkt. Opeens zijn al die vaste klanten weg en dat is wel de bulk in de handel. Moeten dealertjes opeens op zoek naar los-vast klanten en lopen hun inkomsten jankend terug. Plus natuurlijk dat het pushen van drugs bij kinderen nutteloos is geworden: tegen de tijd dat ze verslaafd zijn komen ze in een programma bij de overheid en is alle moeite voor niets geweest.

Reguleren die hap. Niet legaliseren -i.e. vrij verkrijgbaar voor iedereen boven de 18- maar onder toezicht verstrekken op grote schaal aan verslaafden. Zul je zien, zakt de prijs nog verder en neemt het gebruik -over de jaren heen, dat gaat niet van de ene op de andere dag- vanzelf af.

1 reactie

Opgeslagen onder Vrijheid

Het populistische geleuter van BNR: Bernard Hammelburg


Bij BNR is er dagelijks een columnist die een en ander roeptoetert over de wereld. Zo ook afgelopen week:

[Bernard Hammelburg, columnist BNR]: “Weet u wat ik wil? Een grote regering, met meer ministeries en goedbetaalde en vakbekwame ambtenaren. Houd toch op met dat populistische geleuter dat een kleine overheid beter voor ons is, dat de belastingen daardoor omlaag kunnen, dat ‘lean and mean’ beter en efficiënter zou zijn, dat privaat beter werkt dan publiek. En vooral met het misverstand dat een ‘outsider’ het beter zou kunnen dan de politieke routinier, dat de gevestigde orde verwerpelijk is. Want dan krijg je Van der Steurtjes, of Plasterkjes, of Trumpjes.”

Meer en betere ambtenaren dus. Dan komt alles goed?

Rupsje Nooitgenoeg

Een essentieel verschil tussen de overheid en het bedrijfsleven is de ‘Profit & Loss’ rekening. Als een bedrijf er de kantjes vanaf loopt dan lopen de klanten weg en gaat het bedrijf vanzelf ten onder. De vrije markt -een synoniem voor vrije burgers die zelf bepalen wat ze met hun centen willen doen- maakt snel korte metten met zo’n club. Een bedrijf zal altijd proberen goederen en diensten tegen zo’n laag mogelijke prijs en zo’n hoog mogelijke kwaliteit aan te bieden.

Dit geldt niet voor de overheid. Als de overheid er een potje van maakt dan kan de burger niet naar een ander gaan. De burger moet de nukken van zo’n overheid tolereren. En er is dus voor de overheid geen enkele prikkeling om een stapje extra te doen. Geen ambtenaar zal zaterdags overwerken omdat anders op maandag de vergunningen niet klaar zijn.

Het gevolg is dan glashelder. De overheid zal groeien en groeien. Steeds meer ambtenaren zullen aangenomen worden. Ook al gaat het slecht met de economie, toch zal de overheid als een Rupsje Nooitgenoeg steeds meer en meer opeisen. En politici zullen nooit met de snoeischaar rond gaan: Dat zijn allemaal kiezers. De vakbonden zorgen er wel voor dat dat niet licht vergeten wordt.

Mocht dan de overheid in de min draaien dan noemen we dat ‘begrotingstekort’ en houden politici praatjes over ‘investeren’ en ‘banen creëren’. Ondertussen stijgt de staatsschuld maar door en door: Op dit moment meer dan 60.000 euro per voltijds baan, bijna twee keer het modale inkomen.

Onnozel

Onze Bernard is een intellectueel vedergewicht die alleen met schelden en schimpen iets over de bühne kan krijgen. ‘Populistisch geleuter’, ‘vakbekwame ambtenaren’ en nog veel meer moois. Onze Bernard begrijpt niet eens dat dit de plank misslaat. We hebben geen tekort aan ‘vakbekwame ambtenaren’, die zijn er genoeg. Het gaat er om dat een overheid geen enkele prikkel heeft om de klant voorop te zetten.

Neem bijvoorbeeld zoiets simpels als de openingstijden. Waar elke winkelier zijn winkel in het weekend open wil doen -plus door de weeks tot ’s avonds laat- doet de overheid de tent gewoon om 6 uur op slot. Moeten mensen maar een halve of een hele dag vrij nemen. En niet alleen dat: Ook de kerntaken van de overheid -politie, justitie, defensie- worden chronisch verwaarloosd. Sterker nog, het oplossingspercentage van misdrijven is al decennia lang bedroevend laag, allerlei jihad volk kan vrijelijk het land in en uit en we kunnen niet eens meer garanderen dat er geen burgeroorlog uitbreekt. En als er dan een stuk tuig gepakt wordt dan duurt het een decennium voordat die voor de rechter staat.

Niet mensen die de overheid kleiner en meer gefocused op haar kerntaken willen maken zijn populisten maar mensen zoals vedergewicht Bernard. Die hebben de kok wel horen fluiten want die wist niet waar de lepel hing.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Vrijheid

Een kijkje bij de buren: Korea


SouthKoreaSportyGirls
Athleten van het nationale team

In Korea is enige beroering ontstaan. Wat blijkt?

Glory does not last forever, especially for Korean athletes who represented their country in international sporting events. Life after their retirement comes with a huge question ― “what should I do to make a living?”

De gemiddelde sporter leeft niet breed nadat zijn carrière gestopt is. Tijd dus voor de (koreaaanse) overheid om maar eens flink de beurs te trekken? Een staatspensioentje dus?

Shallow Markets

In Nederland zie je deze discussie af en toe ook opflakkeren. Of sporters die voor de Olympische spelen voor Nederland niet allerlei ondersteuning vanuit de overheid moeten krijgen. Of dat sporters die bijvoorbeeld in dienst van Defensie zijn geen status aparte moeten krijgen.

Maar ook het tegenovergestelde komt voor. Veel vaker zelfs. Het aantal schaatsploegen is in Nederland niet meer te tellen en wie weet welke fietsploegen er aan de Tour de France mee doen mag zichzelf meteen een medaille op de borst spelden. De vrije markt doet in een handomdraai wat de overheid -met zijn staatsgeleide programma’s zoals in Korea- in geen honderd jaar voor elkaar krijgt.

Vrijheid

Daarmee kom je op een wonderlijke conclusie: Zelfs als het om de nationale trots gaat zijn (internationale) bedrijven stukken beter in staat de belangen van Nederland te behartigen dan de overheid. Sterker nog, de overheid met al zijn goede bedoelingen en de onuitputtelijke beurs van de burger maakt er een potje van.

Ik kan de Koreanen eigenlijk maar één advies geven. Ga eens bij Samsung langs. Of bij Kia/Hyundai. Grote bedrijven van internationale naam en faam. Als er iemand is die wil betalen voor sportief talent zijn zij het wel. En als die het niet willen: Begin er niet aan.

Maar gewoon een afspraak zou ik zeggen. En stuur je politici naar huis. Die liegen en bedriegen -ook dat is internationaal allemaal overal hetzelfde- maar zullen je nooit helpen. Daarbij om nou op je 30ste met pensioen te gaan: Ben jij nou een echte Koreaan? Of meer een slampampertje?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jacht op Subsidies

Waarom de overheid niks kan: Nieuw paspoort halen


Rijen bij de gemeente

Nieuw paspoort nodig

Het paspoort van mijn oude moeder is verlopen. Dus ik met haar naar de gemeente voor een nieuwe. Foto’s gemaakt, oude paspoort en geld mee en hatsaflats: Hoe moeilijk kan het zijn?

Toch is dat weer volledig buiten de waard gerekend: De wachttijd was meer dan een uur voor 5 minuten werk. Het was namelijk ‘druk’. En niet zo’n beetje ook, d’r stonden tientallen mensen te wachten.

Monopolie

De reden is natuurlijk simpel: Het kan de benevolente ambtenaar (m/v) geen ene drol schelen hoe lang je moet wachten. En denk nou niet dat er niet genoeg baliemedewerkers waren: Bij de aparte trouwbalie en nog een andere balie waarvan het nut mij volledig ontgaan is zaten bij elkaar minimaal 4 mensen uit de neus te eten. Als het er niet meer waren.

Vergelijk het eens met een café op een mooie zomerdag. Wachttijd voor een biertje van een uur: Hoe lang denk je dat het duurt voordat mensen opstaan en na het volgende terras gaan?

Wat drijft een ambtenaar?

De individuele medewerkers kun je weinig aanrekenen: Die hadden ook wel door dat er meters gemaakt moet worden. Maar toch ontstaat er een situatie die bij een commercieel bedrijf nooit of te nimmer zal ontstaan.

De reden is simpel: Hoe snel de klant wel of niet geholpen wordt heeft geen enkele invloed op het salaris van het plaatselijke baasje. Die heeft een budget en wil verder geen gezeur. Als het druk is dan zet hij wel een bord neer: Goede klantenservice noemt hij dat. ‘T is toch een monopolie en dus kunnen burgers nergens anders heen. Waarom zou hij zich druk maken en extra kosten creëren voor wat tijdelijk personeel? Of even de trouwbalie dicht doen? Geeft alleen maar gedonder. De burger moet gewoon maar een ochtend vrij nemen voor een nieuw paspoort.

Het apparaat dat de nummertjes moet uitgeven -een glanzend modern tiptoets computergestuurd ding dat kennelijk een paar centen mocht kosten- was trouwens kapot. Papier was op.

2 reacties

Opgeslagen onder De Irrationele Mens

Vergroening


DuitslandAanvallen

Meer groene investeringen nodig

Het Planbureau voor de Leefomgeving heeft een vers-van-de-persbericht rondgestuurd:

Wil Nederland een rol van betekenis blijven spelen in de wereldeconomie, dan zal ons land fors moeten inzetten op vergroening.

Tja. Klinkt logisch. Innovatie, duurzaamheid. De kranten staan er vol mee. Dus het zal wel zo zijn? Als de overheid het zegt?

De Jacht op Subsidie

Wie d’r echter ietsje langer -een minuut of 2,3- over nadenkt komt tot een heel andere conclusie. Simpel feit is dat als iets zonder subsidie niet rendabel is, het met subsidie niet plots wel rendabel wordt. Tenzij je van plan bent tot in lengte van dagen subsidie te blijven schokken. Iets wat bv de Chinezen doen met hun zonnepanelen: Nog nooit zo goedkoop geweest! Dank je wel meneeltje poepchinees!

En dan nog. Innovatie, onderzoek & ontwikkeling en investeringen in nieuwe technologie gebeuren voornamelijk als de economische randvoorwaarden op orde zijn. En dat is in Nederland een flink probleem. De overheid die willekeurig de belastingen op alles en nog wat verhoogt, de marginale loonbelasting die over de 60% heen gaat -van iedere euro die een ondernemer extra in R&D stopt kan zo hatsaflats 60 cent bij de fiscus ingeleverd worden-, de belastingen op sparen en investeren, de belastingen op winst maken en zelfs de VvMU -toch lang een boegbeeld van de Nederlandse identiteit- die fors onder druk staat.

Wag the Dog!

Dit persberichtje van het Polit Planbureau (voor de Leefomgeving) is weer een typische actie van de Groene Linksche Medemens. Dat je überhaupt je subsidieclubje ‘planbureau’ noemt, hoe erg laat je jezelf dan in de kaart kijken? De overheid moet helemaal niks plannen. Krijg het nou eens in je kop dat de overheid geen ondernemer is, nooit geweest is en ook nooit zal worden! De overheid moet voorwaarden scheppen voor ondernemers! Lagere belasting op werken, sparen en investeren. Een overheid die zich richt op haar kerntaken -veiligheid bijvoorbeeld, need I say more?- en politici die niet elk Groots Plan en elke Grootse Visie meteen met belastingpoet moeten financieren ter meerdere eer en glorie van voornamelijk hun eigen ego.

Dat zou helpen. Dus denk maar niet dat ’t gaat gebeuren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jacht op Subsidies

Is een overheidstekort & bijbehorende staatsschuld slecht?


Ot en Sien

De Vraag

Nederland heeft een tekort op de begroting -4.1% BBP- en een flinke staatsschuld -85% BBP. Wat is het probleem daarmee?

De Analyse

Ook al lijkt het vreemd: Het hebben van een tekort op de begroting en/of een flinke schuld hoeft op zich geen probleem te zijn. Kijk ik bijvoorbeeld naar mijn eigen inkomen dan heb ik in mijn hele leven voornamelijk een overschot op de begroting gehad met twee uitzonderingen: Tijdens mijn studietijd ging ik een beetje in de min en een jaar of 10 geleden heb ik een huis gekocht. Toch hoef ik mij niet ongerust te maken: De hypotheek kan ik makkelijk betalen en als ik het huis verkoop krijg ik mijn centen weer terug.

Het punt is namelijk niet het tekort of overschot op de begroting of het hebben van een hoge of lage schuld maar wat er met die centen gedaan wordt. Een overheid die zuinig aan doet, het geldt niet verkwanselt en toch in de min draait om kinderen te laten studeren doet een verstandige investering in de toekomst van het land. En dat de staatsschuld dan toeneemt is op zich irrelevant: Daar staan in de toekomst (veel) hogere belastinginkomsten tegenover. Je zou als land wel gek zijn om je jeugd niet te laten studeren.

Aan de andere kant is een overheid die in de plus draait, z’n schulden aflost en zuinigjes aan doet niet meteen goed bezig. Als dat betekent dat deze inteert op eerder gedane investeringen -opleidingen van de burger, infrastructuur, orde & gezag- dan komt boontje vanzelf om zijn loontje: In de toekomst zal de economie afkoelen en de burger er op achteruit gaan

Conclusie

Niet het tekort of overschot op de begroting en ook niet de hoogte van de staatsschuld is belangrijk maar hoe verstandig de overheid met de belastingpoet omgaat. Niet de inkomsten van de overheid bepalen de houdbaarheid van de begroting maar de uitgaven.

Dat geeft gelijk aan wat er nu mis is met het openbare debat over de publieke financiën. Er wordt alleen gepraat over hogere belastingen en snijden in de uitgaven. Maar niemand heeft het er over welke uitgaven van de overheid noodzakelijk zijn en welke niet. Wat is de verantwoordelijkheid van de overheid -en zal dus tegen hoge kosten gedaan moeten worden- en wat kan beter aan de burger overgelaten worden -tegen lage kosten?

En dat is het echte probleem.

8 reacties

Opgeslagen onder Politiek