Economische ‘groei’ staat haaks op onze duurzame samenleving?


Eeuwigdurende groei, enorme milieuvervuiling

Vergelijk

met

(Henderson islands) 14 square miles is home to more than 37 million pieces of junk, weighing a total of 17,000 kilograms. Every square meter of Henderson’s beaches has between 20 and 670 pieces of plastic on the surface and between 50 and 4,500 pieces buried in the topmost 10 centimeters. Also, the junk keeps on coming.

en met

(De berekeningen van Boyan Slat) geven aan dat hij met 50 plasticvangers de Great Pacific Garbage Patch voor het jaar 2030 bijna geheel kan opruimen.

Economische groei is duurzaam. Punt uit.

Laten we maar beginnen met dat wijdverspreide idee dat economische groei niet ‘eeuwig’ door kan gaan. En dat er dus een eind aan ons ‘kapitalistisch’ model moet komen, alleen daar om al.

Dit is echte klets en het is lastig om te bedenken waar te beginnen.

Ten eerste is ‘economische groei’ geen doel op zich. Het doel is de welvaart van de mensen op aarde te verhogen in de meest brede zin van het woord. En dat doen we o.a. door meer spullen beschikbaar te maken voor een grotere groep mensen voor een lagere prijs. Of door bijvoorbeeld milieuschade zoals de ‘plastic soup’ in de Grote Oceaan op te ruimen. Dat zijn allemaal facetten van hetzelfde economische systeem: Meer doen met minder. Het ‘kapitalisme’ in dit systeem is juist wat er voor zorgt dat deze trein ‘eeuwig’ door blijft gaan: Het bedrijf dat tegen de laagste kosten -i.e. de minste inputs- de hoogste en de beste output kan leveren wint, de rest valt af. Het is een zelfselectieproces waar verkwistende en vervuilende bedrijven ten onder gaan en schone en efficiënte bedrijven boven komen drijven. ‘Doe meer met minder’, het had de verkiezingsleuze van GroenLinks bij de campagne kunnen zijn.

Technologie

Het tweede punt is het schromelijk onderschatten van de technologische vooruitgang. Die discussie over de ‘plastic soup’ in de pacific loopt al decennia lang en iedere keer schreeuwen linkse gutmenschen dat het een lieve lust is. Maar dat wil niet zeggen dat het een groot of complex probleem is. En dan nog afgezien van hoe groot de feitelijke milieuschade is -hoe erg is het als er plastic in de zee drijft nou werkelijk?- de technologische oplossingen zijn redelijk triviaal en voor de hand liggend: Maak een paar drijvende schepnetten die het plastic opvegen en organiseer dat het plastic aan land wordt gebracht en verwerkt. Hoe moeilijk kan dat worden? Een 22-jarige student kan de was doen.

De grote doorbraak is in dit geval niet eens de techniek -mensen scheppen al eeuwen dingen met netten uit het water- maar de mogelijkheid om dit gefinancierd te krijgen. Het is juist ons ‘kapitalistische’ systeem dat dit mogelijk maakt. Probeer maar eens een paar honderd miljoen bij elkaar te krijgen zonder social media en het internet. Dat is het echte probleem van de plastic soup discussie. Daarmee wordt ook gelijk duidelijk hoe relatief klein deze problemen zijn: 200 miljoen is veel voor het individu maar in verhouding met de biljoenen die er in de milieuindustrie heen en weer klotsen is het absoluut peanuts.

Nog meer hysterie?

De plastic soup discussie is nog maar klein bier in deze kringen. De echte hoofdprijs is natuurlijk climate change. Vroeger heette dat global warming, in de jaren zeventig trouwens global cooling, maar omdat de aarde al 15 jaar niet meer opwarmt of afkoelt is die naam fluks gedumpt. Het is niet eens duidelijk of het nou warmer of kouder wordt, zo oppervlakkig is die discussie.

Maar dat belet de linkse mens niet om op hoge poten en met schrille schreeuwstem luidkeels te eisen dat het land nu toch echt volgebouwd met windmolens en zonnepanelen moet worden, dat er miljarden en miljarden tegenaan geflikkerd moet worden en dat iedereen die een rechter wenkbrauw optrekt een extremistsiche fascist is, een climate denier, die alle natuur voor het kleinste economische gewin wil opofferen.

Maar de werkelijkheid is natuurlijk anders. Ieder redelijk mens weet dat de huidige stand van wind- en zonnetechniek niet de co2 uitstoot zinnig gaat verlagen. Het is vreselijk duur voor een minieme hoeveelheid energie en omdat het niet altijd waait of de zon schijnt moeten er kolencentrales op standby staan om de fluctuaties op te vangen. De milieuwinst is zo miniem, elke cent die we in windmolenparken en zonnepanelen steken is grotendeels weggegooid geld. En climate change -als het al bestaat- zullen we er al helemaal nooit mee voorkomen.

Wie iets aan het milieu wil doen moet niet hysterisch gaan lopen koewausen over windmolens, plastic tasjes of statiegeld maar serieus in technologie gaan investeren. Een lijstje maken waar zaken die we nu kunnen aanpakken -zoals die plastic soup- en zaken waar nog eerst een aantal stappen gemaakt moeten worden. En zeker niet de centen met treinladingen tegelijkertijd in de Noordzee dumpen.

2 reacties

Opgeslagen onder Gutmenschen

2 Reacties op “Economische ‘groei’ staat haaks op onze duurzame samenleving?

  1. Pingback: Picking winners & losers: statiegeld | The Logic Free Zone

Kom maar door!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.