Hoe wèl ontwikkelingslanden te helpen


Dit is een repostje van september van dit jaar dat ik al eerder op dds heb gezet.

Al een paar keer heb ik hier lopen roeptoeteren dat de huidige vorm van ontwikkelingshulp weinig zoden aan de dijk zet. Het houdt dictators aan de macht, sluit grote groepen mensen uit en werkt zo de ontwikkeling van landen tegen. Maar met heel hard roepen dat je ergens tegen bent, kom je niet ver.

Daarom de zondagavondquiz: Hoe dan wel met die ontwikkelingshulp?

Een voorbeeld: Suiker

De beste manier om mensen uit de armoede te trekken is door ze een baan te geven. En de eenvoudigste manier om dat te doen is door onze grenzen open te stellen voor internationale handel.

In Europa en de VS wordt de suikerprijs kunstmatig hoog gehouden door importbelastingen. Daar kunnen derdewereld landen niet tegenop concurreren, ook al is hun suiker veel goedkoper.

Over de laatste tien jaar was de gemiddelde internationale suikerprijs (inflatie gecorrigeerd) $0.26 per kilo. In Europa heeft de EU de suikerprijs onlangs vastgesteld op 404 euro per ton, zo’n $0.51 per kilo. Het verschil, $0.25, is subsidie voor onze boeren.

Het lijken maar kleine bedragen, maar het wordt anders als je het op Nederlandse schaal gaat zien. Het quotum voor Nederland is 805 duizend ton, goed voor 325 miljoen euro waarvan 155 miljoen euro subsidie en 170 miljoen euro voor de suiker zelf.

Banen

In de suikerindustrie zijn volgens de Suikerunie 3500 voltijds banen. Als we de subsidie zouden afschaffen, dan zouden die verdwijnen. De subsidie per baan is dus 45.000 euro/jaar, 2x het modale netto inkomen.

Als we internationaal voor 170 miljoen euro aan suiker gaan kopen levert dat ook banen op. Een gemiddelde baan in de derde wereld kost $5000 per jaar en omdat dit geld weer opnieuw en opnieuw wordt uitgegeven, creëer je zo 120.000 banen.

En de 3500 banen die hier verloren gaan? Wat gebeurt er met die mensen?

De euro’s die we betalen om suiker te importeren zullen uiteindelijk hun weg weer terug naar europa vinden. Immers, die mensen exporteren suiker omdat ze dingen in het westen willen kopen. Televisies bijvoorbeeld. Of ijskasten. De banen die verloren gaan in de suikerindustrie zullen worden vervangen door andere, exportgerichte banen. Uiteindelijk hebben importen en exporten geen invloed op de werkgelegenheid.

Conclusie

De suikersubsidie kost de burger jaarlijks 155 miljoen euro extra, 22 euro per huishouden. Als we het zouden afschaffen scheppen we 120.000 banen in de derde wereld. Met 5 personen per huishouden trek je zo in een keer 600.000 mensen uit de armoede. En dit alles zonder dat we er één dictator voor hoeven omkopen. Dat is even wat andere koek dan een paar waterputjes in de Sahel slaan.

2 reacties

Opgeslagen onder Economie, Gutmenschen

2 Reacties op “Hoe wèl ontwikkelingslanden te helpen

  1. Pingback: Lekker spinnen met … de EU! | The Logic Free Zone

  2. Pingback: Ontwikkelingshulp en andere goedbedoelde meuk | Fubar

Kom maar door!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.